نگرانی مهم پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) از دوران آخر الزمان

به گزارش خبرگزاری حوزه، حجت‌الاسلام‌والمسلمین استاد عالی در یکی از سخنرانی خود با اشاره به مسئولیت والدین در قبال تربیت دینی و اخلاقی فرزندان، تأکید کرد که وظیفه پدر و مادر تنها تأمین نیازهای مادی و جسمانی کودکان نیست؛ بلکه خانواده باید برای رشد معنوی، اخلاقی و اعتقادی فرزندان نیز برنامه داشته باشد.

پیامبر اکرم (ص) در جمعی فرمودند: «وَیْلٌ لِأَوْلَادِ آخِرِ الزَّمَانِ مِنْ آبَائِهِمْ»؛ وای بر فرزندان آخرالزمان از دست پدرانشان. اصحاب پرسیدند: یا رسول‌الله! آیا مقصود پدران مشرک آن‌هاست؟ فرمودند: «خیر، بلکه از دست پدران مسلمانشان؛ پدرانی که تنها به فکر امور مادی و سلامت جسمانی فرزندانشان هستند.»

این روزها دغدغه‌ی والدین منحصر در تأمین پوشاک، کفش، کلاس‌های زبان، کامپیوتر، شنا و اموری از این دست شده است. اگر فرزندشان کوچک‌ترین کسالتی داشته باشد، بی‌درنگ او را نزد پزشک می‌برند، اما نسبت به تربیت دینی و اخلاقی او بی‌توجه‌اند. من از چنین رویکردی بیزارم. امیدوارم هیچ‌یک از ما جزء کسانی نباشیم که پیامبر (ص) درباره‌شان چنین تعبیری به کار برده است. این کلام، نشان‌دهنده‌ی نگرانی عمیق پیامبر (ص) از آینده‌ی دین‌داریِ فرزندان در آخرالزمان است.

توجه داشته باشید که در دستورالعمل‌های دشمنان، به‌ویژه صهیونیست‌ها، آمده است: «کودکان را از خانه به خیابان‌ها بکشانید؛ ما خود، تربیت آنان را بر عهده می‌گیریم.» کودکی که با فضای خانه و اهل‌بیت (ع) مأنوس نباشد و پیوند عاطفی‌اش با خانواده گسسته شود، به ناچار به سمت و سوی دیگری سوق پیدا می‌کند. اگر او جایگزینی برای انس با خواهر و برادر نداشته باشد، به دوستی‌های نامتعارف، گشت‌وگذار در قهوه‌خانه‌ها و غرق شدن در فضای کامپیوتر و تلفن همراه روی می‌آورد که این خود، بستری برای لغزش‌های خطرناک است.

خانم مصطفوی، دختر گرامی حضرت امام (ره)، نقل می‌کردند که اگر حضرت امام تنها یک بار به ما می‌فرمودند: «بچه‌ها! نمازتان را اول وقت بخوانید»، همین برای ما کافی بود و نیازی به اصرار، فریاد یا برخوردهای تند نبود. ما می‌دانستیم ایشان خود، عامل به این توصیه هستند؛ کسی که در تمام طول عمرش نمازش را اول وقت خوانده و با شنیدن صدای اذان، دچار تپش قلب می‌شد و آرامش خود را از دست می‌داد. حتی در جلسات مهم کشوری و لشکری، به محض بلند شدن صدای اذان، حضرت امام (ره) جلسه را ترک می‌کردند و برای اقامه‌ی نماز برمی‌خاستند؛ ایشان با عمل خود، همگان را به سوی فلاح و رستگاری دعوت می‌کردند.

فرزندان، جدی یا شوخی بودن دین را از رفتارهای ما می‌آموزند. وقتی کودکی می‌بیند مادرش برای خروج از خانه، بدون توجه به پوشش مناسب و تنها با یک چادر نازک و ظاهری آشفته از خانه خارج می‌شود، درمی‌یابد که حجاب امری تشریفاتی و غیرجدی است. اما وقتی می‌بیند مادرش حتی برای یک خروج کوتاه پنج‌دقیقه‌ای، نهایت دقت را در رعایت پوشش دارد، به جدی بودن این حکم پی می‌برد.

در نهایت، هرچه در سخن تأکید کنیم، تأثیر اصلی در گرو «عمل» ماست. افزون بر این، دوران تربیت و تأثیرپذیری فرزندان، بازه‌ی زمانی محدودی است؛ پس از گذشت این دوران، فرزند به استقلال می‌رسد و دیگر مانند گذشته از پدر و مادر الگو نمی‌گیرد.

برای دانلود فایل صوتی اینجا را کلیک کنید